Κάθε τέλος Αυγούστου, η έναρξη της σχολικής χρονιάς φέρνει την ίδια διαχρονική αγωνία. Χιλιάδες αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα μόνιμο έλλειμμα επίσημης και έγκαιρης ενημέρωσης γύρω από τα λειτουργικά κενά των σχολείων. Μέσα σε αυτό το θεσμικό σκοτάδι, η εκπαιδευτική κοινότητα έχει βρει το δικό της σταθερό σημείο αναφοράς.
1. Αγροδιατροφή στην Εποχή των Μεγάλων Υποδομών: Από τη Χύμα Παραγωγή στις Διεθνείς Εξαγωγές
Υπάρχουν δηλώσεις που γίνονται με σκοπό να κλείσουν οριστικά μια συζήτηση, και υπάρχουν αλήθειες που, όσο κι αν προσπαθείς να τις περιορίσεις μέσα σε λογιστικά κουτάκια, επιστρέφουν για να σε κοιτάξουν στα μάτια.
Η πρόσφατη επίσημη τοποθέτηση σχετικά με τον 13ο και 14ο μισθό, σύμφωνα με την οποία η επαναφορά των δώρων απορρίπτεται λόγω του υψηλού ετήσιου κόστους των 3 δισεκατομμυρίων ευρώ, παρουσιάστηκε ως ένας αδιαπραγμάτευτος μακροοικονομικός ρεαλισμός. Λίγες ημέρες νωρίτερα, η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ήρθε να σφραγίσει νομικά αυτή τη γραμμή, κρίνοντας ότι η μη επαναφορά των δώρων στο Δημόσιο δεν παραβιάζει το Σύνταγμα. Η Πολιτεία, λοιπόν, δεν υποχρεώνεται δικαστικά να τα επιστρέψει. Αυτό είναι νομικά σεβαστό. Δεν σημαίνει όμως, σε καμία περίπτωση, ότι απαγορεύεται στην Πολιτεία να το πράξει, αν το επιλέξει πολιτικά.Όταν η συζήτηση μετατοπίζεται από τους αριθμούς στους ανθρώπους, η εικόνα αλλάζει ριζικά. Η επίκληση της δημοσιονομικής στενότητας ακούγεται μάλλον ως υπεκφυγή στα αυτιά του πολίτη που βλέπει τα υπερέσοδα από τον ΦΠΑ να γεμίζουν τα ταμεία λόγω του πληθωρισμού, ή να διοχετεύονται κονδύλια σε επιδοτήσεις και φοροαπαλλαγές μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Το ερώτημα που αναδύεται δεν είναι αν υπάρχουν πόροι, αλλά πώς ιεραρχούνται οι κοινωνικές ανάγκες.
Υπάρχουν αποφάσεις που κλείνουν μια υπόθεση και υπάρχουν αποφάσεις που, χωρίς να το επιδιώκουν, ξανανοίγουν μια μεγάλη κοινωνική συζήτηση.
Η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τον 13ο και τον 14ο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Το ΣτΕ έκρινε ότι η μη επαναφορά των δώρων Χριστουγέννων, Πάσχα και του επιδόματος αδείας δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ούτε το ευρωπαϊκό δίκαιο. Με άλλα λόγια, η Πολιτεία δεν υποχρεώνεται δικαστικά να επαναφέρει τα δώρα.
Αυτό πρέπει να γίνει απολύτως σεβαστό.
Δεν σημαίνει, όμως, ότι απαγορεύεται στην Πολιτεία να τα επαναφέρει.
Μια προσωπική ματιά από έναν εκπαιδευτικό της δημόσιας εκπαίδευσης
Υπάρχουν στιγμές που, μέσα σε μια σχολική αίθουσα, αντιλαμβάνεσαι με τον πιο απλό τρόπο τι σημαίνει πραγματικά «Παιδεία».
Ένα παιδί που σηκώνει το χέρι για να ρωτήσει κάτι που δεν κατάλαβε. Ένας μαθητής που, ενώ δυσκολεύεται, επιμένει. Ένας εκπαιδευτικός που μένει λίγα λεπτά παραπάνω για να βοηθήσει. Ένα βλέμμα που ζητά ενθάρρυνση. Μια μικρή επιτυχία που για κάποιον άλλον μπορεί να μοιάζει ασήμαντη, αλλά για ένα παιδί αποτελεί ένα μεγάλο βήμα.
Αυτές οι στιγμές είναι η δημόσια εκπαίδευση.
Γι’ αυτό, όταν μιλάμε για το σχολείο, δεν μιλάμε απλώς για αριθμούς, οργανικές θέσεις, πιστώσεις και προϋπολογισμούς. Μιλάμε για ανθρώπους. Για τα παιδιά μας. Για τους εκπαιδευτικούς που τα συνοδεύουν σε μια από τις πιο σημαντικές διαδρομές της ζωής τους. Για την κοινωνία που θέλουμε να οικοδομήσουμε.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μάθει να μετρούν τον χρόνο όχι σε χρόνια, αλλά σε σχολικές χρονιές.
Για τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, ο Σεπτέμβρης δεν είναι απλώς η αρχή μιας νέας σχολικής χρονιάς. Είναι η αναμονή ενός μηνύματος, η αγωνία μπροστά στην οθόνη και το ερώτημα: «Πού θα με στείλουν φέτος;»
Και ο Ιούνιος δεν είναι μόνο το τέλος των μαθημάτων. Είναι η επιστροφή της βαλίτσας στο σπίτι και μαζί της μια νέα αγωνία:
«Του χρόνου θα έχω δουλειά;»
Υπάρχουν παροιμίες που, όσο κι αν περνούν τα χρόνια, μοιάζουν να περιγράφουν με ακρίβεια τη σημερινή πραγματικότητα. Δύο από αυτές είναι το «Όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια» και το «Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Δυστυχώς, δεν τις συναντάμε μόνο στα βιβλία της λαογραφίας. Τις βλέπουμε καθημερινά γύρω μας.
Υπάρχουν αποφάσεις που δεν μένουν απλώς στις σελίδες της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως. Αποφάσεις που αγγίζουν τον τρόπο με τον οποίο μια κοινωνία βλέπει τον εαυτό της, τις αξίες της και τους θεσμούς που τη διαμορφώνουν.
Η ψήφιση του νόμου για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών ήταν μια τέτοια στιγμή.
Η κυβέρνηση επέλεξε να παρουσιάσει αυτή την αλλαγή ως ένα αυτονόητο βήμα ισότητας και προόδου. Όμως πίσω από αυτή τη διατύπωση υπάρχει ένα ερώτημα που αφορά ολόκληρη την κοινωνία: όταν αλλάζει ο ορισμός ενός τόσο σημαντικού θεσμού όπως ο γάμος, αλλάζει απλώς ένας νόμος ή αλλάζει και ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την οικογένεια;
Η σύλληψη του προέδρου του Εργατικού Κέντρου Λάρισας κατά τη διάρκεια αφισοκόλλησης, η παραμονή του για λίγες ώρες στο αστυνομικό τμήμα και η μεταγενέστερη απελευθέρωσή του προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και πολιτικές τοποθετήσεις. Το περιστατικό επανέφερε στο δημόσιο διάλογο ένα διαχρονικό ερώτημα: μέχρι πού φτάνει η συνδικαλιστική ελευθερία και από πού αρχίζει η υποχρέωση τήρησης του νόμου;
Η απάντηση πρέπει να είναι ψύχραιμη και απαλλαγμένη από κομματικές ή ιδεολογικές σκοπιμότητες.
Είναι η αφισοκόλληση νόμιμη;
