Υπάρχουν τόποι που δεν είναι απλώς σημεία στον χάρτη. Είναι κομμάτια της συλλογικής μας μνήμης. Τόποι όπου η ιστορία, η πίστη, η φύση και οι ανθρώπινες διαδρομές συναντιούνται με τρόπο σχεδόν συμβολικό.
Η Αγία Παρασκευή στα Τέμπη είναι ένας τέτοιος τόπος.
Για δεκαετίες, εκατομμύρια ταξιδιώτες σταματούσαν εκεί. Άλλοι για να ανάψουν ένα κερί, άλλοι για να πιουν από το αγίασμα, άλλοι απλώς για να σταθούν για λίγα λεπτά απέναντι σε ένα τοπίο μοναδικής ομορφιάς. Η μικρή κρεμαστή γέφυρα δεν ήταν απλώς ένα τεχνικό έργο. Ήταν το πέρασμα προς έναν χώρο που για πολλούς είχε πνευματική αξία και για όλους πολιτιστική σημασία.
Η κακοκαιρία «Daniel» κατέστρεψε μέσα σε λίγες ώρες ό,τι η φύση και ο άνθρωπος είχαν συνθέσει επί δεκαετίες. Κανείς δεν μπορεί να αποδώσει ευθύνες στη φύση. Τα ακραία φαινόμενα δεν υπακούν σε κυβερνήσεις ούτε σε σχεδιασμούς.
Από τη στιγμή όμως που τα νερά υποχώρησαν, η ευθύνη πέρασε αποκλειστικά στα ανθρώπινα χέρια.
Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.
Πώς είναι δυνατόν ένα από τα πιο εμβληματικά προσκυνήματα της χώρας να παραμένει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα ουσιαστικά αποκομμένο; Πώς γίνεται ένα σημείο που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής και θρησκευτικής ταυτότητας της Ελλάδας να περιμένει μήνες και χρόνια για τα αυτονόητα; Πόσο δύσκολο είναι, τελικά, να αποκατασταθεί η πρόσβαση σε έναν χώρο που υποδέχεται προσκυνητές από κάθε γωνιά της χώρας;
Δεν είναι μόνο θέμα θρησκείας.
Είναι θέμα σεβασμού στην ιστορία. Είναι θέμα προστασίας της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Είναι θέμα αξιοπιστίας ενός κράτους που οφείλει να δείχνει ότι μπορεί να επουλώνει γρήγορα τις πληγές που αφήνουν οι φυσικές καταστροφές.
Οι ναοί δεν είναι μόνο πέτρες και τοίχοι. Οι γέφυρες δεν είναι μόνο μέταλλο και σκυρόδεμα. Είναι οι δεσμοί που ενώνουν ανθρώπους με τις αναμνήσεις τους, τις παραδόσεις τους και την πίστη τους. Όταν αυτοί οι δεσμοί μένουν κομμένοι για χρόνια, το πρόβλημα παύει να είναι τεχνικό. Γίνεται βαθιά πολιτικό και κοινωνικό.
Σε μια εποχή όπου ακούμε συνεχώς για μεγάλα έργα, ψηφιακές μεταρρυθμίσεις και αναπτυξιακά σχέδια, ίσως αξίζει να θυμηθούμε ότι ο πολιτισμός ενός κράτους μετριέται και από την ικανότητά του να προστατεύει τα σύμβολά του. Όχι μόνο να τα μνημονεύει στις επετείους, αλλά να τα διατηρεί ζωντανά στην καθημερινότητα.
Η Αγία Παρασκευή των Τεμπών δεν ζητά πολυτέλειες. Ζητά το αυτονόητο. Να μπορεί ο κόσμος να φτάνει ξανά εκεί όπου έφτανε επί δεκαετίες. Να μην αποτελεί μνημείο εγκατάλειψης, αλλά σημείο ζωής.
Δεν γνωρίζω ποιος ευθύνεται περισσότερο. Δεν γνωρίζω ποια υπηρεσία καθυστέρησε, ποιος φορέας ολιγώρησε ή ποια διαδικασία κόλλησε στη γνωστή ελληνική γραφειοκρατία.
Γνωρίζω όμως κάτι που δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση.
Όταν χρειάζονται χρόνια για να αποκατασταθεί η πρόσβαση σε έναν από τους πιο ιστορικούς και αναγνωρίσιμους τόπους της χώρας, τότε δεν έχει αποτύχει μόνο ένα έργο. Έχει τραυματιστεί η ίδια η έννοια του αυτονόητου.
Και αυτό είναι μια ευθύνη που δεν μπορεί να την ξεπλύνει ούτε ο χρόνος ούτε η σιωπή.
__________________________________________________
Στη φωτογραφία ο Ιερός Ναός της Αγίας Παρασκευής Τεμπών, όπως τη θυμόμαστε και όπως θα έπρεπε να είναι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου