Υπάρχουν στιγμές που η ελληνική πραγματικότητα ξεπερνά ακόμη και τη φαντασία. Και τότε δεν μένει παρά να αναφωνήσεις: «Θαύμα, θαύμα… κάλλιο αργά παρά ποτέ!»
Σχεδόν τρία χρόνια μετά την καταστροφική θεομηνία Daniel, η νέα πεζογέφυρα της Αγίας Παρασκευής Τεμπών πήρε επιτέλους τη θέση της. Ένα έργο που έπρεπε να αποτελεί αυτονόητη προτεραιότητα ολοκληρώνεται με καθυστέρηση που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί φυσιολογική, όταν αφορά την πρόσβαση σε έναν ιστορικό τόπο λατρείας, πολιτισμού και φυσικής ομορφιάς, άρρηκτα συνδεδεμένο με την ταυτότητα της Θεσσαλίας.
Αναμφίβολα, η τοποθέτηση της νέας γέφυρας αποτελεί μια θετική εξέλιξη. Η νέα κατασκευή είναι πιο σύγχρονη, πιο ασφαλής και ανταποκρίνεται στις ανάγκες της εποχής. Όμως, η ικανοποίηση για την ολοκλήρωση του έργου δεν μπορεί να σβήσει το εύλογο ερώτημα που απασχολεί κάθε καλόπιστο πολίτη: γιατί χρειάστηκαν σχεδόν τρία χρόνια για να αποκατασταθεί μια τόσο σημαντική υποδομή;
Για σχεδόν τρία χρόνια, κάτοικοι, επισκέπτες, προσκυνητές και επαγγελματίες είδαν έναν εμβληματικό τόπο να παραμένει ουσιαστικά αποκομμένος. Τρεις εορτές της Αγίας Παρασκευής πέρασαν με προβλήματα πρόσβασης, ταλαιπωρία και μια μόνιμη εκκρεμότητα που δεν τιμά κανέναν.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν ήταν μόνο η καθυστέρηση. Ήταν η εικόνα της αδιαφορίας που εξέπεμπαν οι αρμόδιοι καθ' όλη αυτή την περίοδο. Σαν να είχε τεθεί ολόκληρος ο μηχανισμός στον «αυτόματο πιλότο», με όλους να περιμένουν κάποιον άλλον να πάρει την πρωτοβουλία. Ελάχιστες δημόσιες παρεμβάσεις, περιορισμένη ενημέρωση, καμία εμφανής πίεση για επίσπευση των διαδικασιών. Λες και η αποκατάσταση της πρόσβασης σε έναν από τους σημαντικότερους τόπους προσκυνήματος και φυσικού κάλλους της Θεσσαλίας δεν αποτελούσε επείγουσα προτεραιότητα. Οι δημόσιοι ταγοί δεν εκλέγονται για να παρακολουθούν τις εξελίξεις, αλλά για να τις διαμορφώνουν, να διεκδικούν λύσεις και να επιμένουν μέχρι να ολοκληρωθούν τα έργα που έχει ανάγκη η κοινωνία.
Η περίπτωση της Αγίας Παρασκευής αναδεικνύει ένα διαχρονικό πρόβλημα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης: την έλλειψη πρωτοβουλιών. Αντί να υπάρξει συνεχής πίεση, συντονισμός και διεκδίκηση προς κάθε αρμόδια υπηρεσία, κυριάρχησε η αίσθηση της αναμονής. Σαν να αρκούσε η γραφειοκρατική πορεία των πραγμάτων, χωρίς κανείς να αισθάνεται την ανάγκη να επισπεύσει τις διαδικασίες.
Σε μια χώρα που συχνά διακηρύσσει ότι η περιφέρεια βρίσκεται στο επίκεντρο της αναπτυξιακής πολιτικής, η εικόνα αυτή μόνο προβληματισμό μπορεί να προκαλεί. Γιατί όταν πρόκειται για έργα που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών και την ανάδειξη ιστορικών και θρησκευτικών μνημείων, ο χρόνος δεν μετριέται με υπηρεσιακά έγγραφα αλλά με τις ανάγκες της κοινωνίας.
Το ζητούμενο δεν είναι ποιος θα εμφανιστεί σήμερα για τις φωτογραφίες ούτε ποιος θα πιστωθεί την ολοκλήρωση του έργου. Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος λογοδότησε για τα χρόνια της καθυστέρησης. Γιατί η δημόσια διοίκηση δεν αξιολογείται από τις κορδέλες των εγκαινίων αλλά από την αποτελεσματικότητα και την ταχύτητα με την οποία ανταποκρίνεται στις ανάγκες των πολιτών.
Η σημερινή εικόνα ασφαλώς γεννά αισιοδοξία. Η γέφυρα επιστρέφει, η πρόσβαση αποκαθίσταται και ένας ιστορικός τόπος ξαναβρίσκει την κανονικότητά του. Αυτό είναι το θετικό και αξίζει να αναγνωριστεί.
Όμως, η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από «θαύματα». Έχει ανάγκη από υπεύθυνους που λειτουργούν με σχέδιο, αποφασιστικότητα και αίσθημα ευθύνης. Έχει ανάγκη από μια διοίκηση που δεν αφήνει τα έργα να σέρνονται επί χρόνια μέχρι να θεωρείται... επιτυχία η ολοκλήρωσή τους.
Ας κρατήσουμε, λοιπόν, το καλό νέο της ημέρας. Αλλά ας μη λησμονήσουμε και το δίδαγμα που αφήνει πίσω της αυτή η ιστορία.
Γιατί σε μια σύγχρονη και αποτελεσματική Πολιτεία, η αποκατάσταση μιας τόσο σημαντικής πεζογέφυρας δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως «θαύμα».
Θα έπρεπε να αποτελεί το αυτονόητο.
Και μέχρι να γίνει πραγματικά αυτονόητο, θα συνεχίζουμε να λέμε με πικρή ειρωνεία:
«Θαύμα, θαύμα… κάλλιο αργά παρά ποτέ!»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου