Η πολιτική ορθότητα δεν μπορεί να ξαναγράψει την πραγματικότητα – Η Πολιτεία οφείλει να περάσει από τα λόγια στις πράξεις
Η πρόσφατη αντιπαράθεση ανάμεσα στον Αντώνη Σαμαρά και τη Δόμνα Μιχαηλίδου δεν είναι μια ακόμη πολιτική διαφωνία που θα χαθεί στον θόρυβο της επικαιρότητας.
Αγγίζει ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα για το μέλλον της Ελλάδας:
Τι σημαίνει οικογένεια και ποια θέση θέλει να της δώσει η Πολιτεία;
Η δήλωση της υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας ότι στηρίζει «κάθε μορφή οικογένειας» εξέφρασε μια αντίληψη που έχει κυριαρχήσει τα τελευταία χρόνια σε μεγάλο μέρος του δυτικού πολιτικού συστήματος. Μια αντίληψη που συνδέεται με τη λεγόμενη woke ατζέντα και η οποία επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει παραδοσιακές έννοιες μέσα από το πρίσμα της απόλυτης συμπερίληψης.
Όμως η κοινωνία δεν αποτελείται μόνο από πολιτικές διακηρύξεις.
Αποτελείται από ιστορία, πολιτισμό, κοινωνική εμπειρία και κοινή λογική.
Η οικογένεια δεν είναι ένα θεωρητικό σχήμα που μπορεί να αλλάζει χωρίς συνέπειες. Είναι ένας θεσμός που συνδέεται με τη γέννηση, την ανατροφή των παιδιών, τη συνέχεια των γενεών και τη συνοχή μιας κοινωνίας.
Δεν είναι όλες οι σχέσεις οικογένεια
Η οικογένεια δεν είναι απλώς ένας όρος που μπορεί να διευρύνεται απεριόριστα ανάλογα με τις εκάστοτε κοινωνικές ή πολιτικές τάσεις.
Η διαχρονική έννοια της οικογένειας βασίζεται στη σχέση άνδρα και γυναίκας και στη φυσική σχέση γονέων και παιδιών.
Η αναγνώριση της αξίας κάθε ανθρώπου και η προστασία των δικαιωμάτων του αποτελούν αυτονόητες αρχές μιας δημοκρατικής κοινωνίας.
Όμως άλλο πράγμα είναι η προστασία κάθε πολίτη και άλλο η αλλαγή της σημασίας ενός θεσμού που έχει συγκεκριμένα ιστορικά, κοινωνικά και βιολογικά χαρακτηριστικά.
Η μονογονεϊκή οικογένεια είναι οικογένεια.
Η οικογένεια με γονείς και παιδιά είναι οικογένεια.
Η Πολιτεία οφείλει να προστατεύει κάθε παιδί.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε μορφή ανθρώπινης σχέσης πρέπει υποχρεωτικά να ταυτίζεται εννοιολογικά με τον θεσμό της οικογένειας όπως διαμορφώθηκε μέσα στους αιώνες.
Η παρέμβαση Σαμαρά και η πολιτική ουσία
Η αντίδραση του Αντώνη Σαμαρά στις δηλώσεις της Δόμνας Μιχαηλίδου εξέφρασε μια ευρύτερη ανησυχία: ότι η έννοια της οικογένειας κινδυνεύει να μετατραπεί από κοινωνικός θεσμός σε πεδίο ιδεολογικής αναμέτρησης.
Η κριτική του δεν αφορούσε μόνο μια φράση.
Αφορούσε μια γενικότερη πολιτισμική μετατόπιση, όπου πολλές παραδοσιακές αξίες αντιμετωπίζονται ως ξεπερασμένες, ενώ νέες ιδεολογικές προσεγγίσεις παρουσιάζονται ως η μόνη προοδευτική επιλογή.
Όμως η πρόοδος δεν μπορεί να σημαίνει άρνηση της πραγματικότητας.
Δεν είναι προοδευτικό να θεωρείται παρωχημένη η σημασία της φυσικής σχέσης γονέα και παιδιού.
Δεν είναι προοδευτικό να απαξιώνεται η ανάγκη μιας κοινωνίας να διατηρεί σταθερές αναφορές.
Η πραγματική προστασία της οικογένειας απαιτεί πολιτικές αποφάσεις
Η μεγάλη αδυναμία της ελληνικής πολιτείας μέχρι σήμερα είναι ότι μιλά συχνά για την οικογένεια περισσότερο απ’ όσο την στηρίζει στην πράξη.
Η οικογένεια δεν προστατεύεται με επικοινωνιακές καμπάνιες, ωραία λόγια και δημόσιες δηλώσεις χωρίς αντίκρισμα.
Δεν χρειάζεται έναν ακόμη κύκλο ευχολογίων με γλώσσα επικοινωνιακού μάρκετινγκ.
Χρειάζεται αποφάσεις.
Χρειάζεται μια πραγματική εθνική πολιτική οικογένειας με συγκεκριμένα μέτρα:
1. Εθνικό σχέδιο κατοικίας για νέες οικογένειες
Ένα νέο ζευγάρι δεν μπορεί να δημιουργήσει οικογένεια όταν η απόκτηση ή η ενοικίαση κατοικίας αποτελεί οικονομικό άπιαστο στόχο.
Απαιτούνται:
κρατικά προγράμματα χαμηλότοκων στεγαστικών δανείων για νέα ζευγάρια,
αξιοποίηση δημόσιας ακίνητης περιουσίας για κοινωνική κατοικία,
κίνητρα για την επιστροφή κλειστών κατοικιών στην αγορά με προτεραιότητα στις οικογένειες.
2. Οικονομική ενίσχυση ανά παιδί με πραγματικό αντίκρισμα
Η απόφαση για ένα παιδί δεν μπορεί να θεωρείται προσωπικό οικονομικό ρίσκο.
Χρειάζονται:
ουσιαστική αύξηση των επιδομάτων τέκνων,
μεγαλύτερες φορολογικές ελαφρύνσεις για οικογένειες με παιδιά,
ειδική προστασία για πολύτεκνες και τρίτεκνες οικογένειες.
3. Εργασιακές συνθήκες φιλικές προς την οικογένεια
Η μητρότητα και η πατρότητα δεν πρέπει να θεωρούνται εμπόδιο στην επαγγελματική ζωή.
Χρειάζονται:
ευέλικτα ωράρια για γονείς μικρών παιδιών,
προστασία από εργασιακές πιέσεις λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων,
ενίσχυση της άδειας μητρότητας και πατρότητας,
κίνητρα στις επιχειρήσεις που στηρίζουν πραγματικά τους εργαζόμενους γονείς.
4. Στήριξη της μητέρας και της γονεϊκότητας
Μια κοινωνία που θέλει παιδιά πρέπει να τιμά τη μητρότητα και όχι να την αντιμετωπίζει σαν εμπόδιο.
Χρειάζονται:
δωρεάν ή χαμηλού κόστους βρεφονηπιακοί σταθμοί,
στήριξη εγκύων και νέων μητέρων,
καλύτερη πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας,
πολιτικές που επιτρέπουν στους γονείς να μεγαλώνουν οι ίδιοι τα παιδιά τους.
5. Δημογραφική στρατηγική με ορίζοντα δεκαετιών
Το δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται με ένα επίδομα ή μια προεκλογική εξαγγελία.
Χρειάζεται εθνικός σχεδιασμός που θα αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως χώρα που θέλει να έχει συνέχεια.
Η woke ατζέντα και η ανάγκη για κοινωνικό διάλογο
Η κριτική στη woke ιδεολογία δεν σημαίνει άρνηση του σεβασμού προς τον άνθρωπο.
Σημαίνει την άρνηση της ιδέας ότι κάθε παραδοσιακή αξία πρέπει να εγκαταλειφθεί για να θεωρηθεί μια κοινωνία σύγχρονη.
Η Ελλάδα μπορεί να προστατεύει την αξιοπρέπεια όλων χωρίς να εγκαταλείψει την πολιτισμική της ταυτότητα.
Μπορεί να είναι σύγχρονη χωρίς να ξεχνά τις ρίζες της.
Η οικογένεια είναι το μέλλον της Ελλάδας
Η χώρα μας δεν χρειάζεται περισσότερες ιδεολογικές μάχες για λέξεις.
Χρειάζεται οικογένειες που μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια.
Χρειάζεται νέους ανθρώπους που δεν θα φοβούνται να κάνουν παιδιά.
Χρειάζεται μια Πολιτεία που θα αποδεικνύει με πράξεις ότι η οικογένεια είναι προτεραιότητα.
Η οικογένεια δεν είναι πολιτικό εργαλείο.
Δεν είναι κοινωνικό πείραμα.
Δεν είναι μόδα.
Είναι ο χώρος όπου γεννιέται το μέλλον μιας χώρας.
Και μια χώρα που θέλει να υπάρχει αύριο, οφείλει σήμερα να προστατεύσει την οικογένεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου