Σε fast mode και το Είναι σε παύση... | Ανάλυση | Δημήτρης Καραγιάννης

Ζούμε στην εποχή του fast mode.

Όχι γιατί διψάμε για ζωή, αλλά γιατί φοβόμαστε να τη στοχαστούμε.

Η σκέψη έγινε γρήγορη κατανάλωση,

η άποψη στιγμιαίο προϊόν, και η πολιτική στην Ελλάδα καθρέφτης αυτής της βιασύνης.

Από πράξη συλλογικής ευθύνης

μετατράπηκε σε αγώνα ατομικής επιβίωσης.

Όλοι for themselves.

Όλοι παρόντες, κανείς πραγματικά υπεύθυνος.

Ο Αριστοτέλης μιλούσε για την πολιτική ως πράξη που οδηγεί στην ευδαιμονία της πόλης.

Σήμερα η πόλη μοιάζει να έχει χαθεί,

και στη θέση της έμειναν πρόσωπα, εικόνες και συνθήματα χωρίς βάθος.

Ο Νίτσε θα μιλούσε για τον μηδενισμό:

χάσαμε τις αξίες μας και τρέχουμε για να μη χρειαστεί να τις ξαναχτίσουμε.

Όχι επειδή δεν μπορούμε, αλλά επειδή το βάρος της ευθύνης μας τρομάζει.

Ο Χάιντεγκερ θα έβλεπε μια κοινωνία που ξέχασε το Είναι της.

Δεν κατοικούμε πια τον κόσμο τον προσπερνάμε.

Δεν πράττουμε πολιτικά, αντιδρούμε μηχανικά.

Η πολιτική έγινε θόρυβος χωρίς σιωπή και λόγος χωρίς ρίζα.

Και ο Σολωμός;

Θα μας ρωτούσε πού χάθηκε η ελευθερία της ψυχής.

Γιατί χωρίς εσωτερική ελευθερία

κανένα κράτος δεν μπορεί να σταθεί όρθιο.

«Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό» και σήμερα η αλήθεια πονά, γι’ αυτό και αποφεύγεται.

Ίσως δεν χρειαζόμαστε πιο γρήγορους πολιτικούς. Ίσως χρειαζόμαστε ανθρώπους που να πατάνε pause και να θυμούνται γιατί μπήκαν εκεί εξαρχής.

Ίσως το πιο ριζοσπαστικό πολιτικό αίτημα της εποχής δεν είναι μια νέα υπόσχεση, αλλά το θάρρος του pause.

Να σταθούμε.

Να σκεφτούμε.

Να θυμηθούμε το «μαζί» πριν χαθούμε οριστικά μέσα στο «μόνο εγώ».

Γιατί μια κοινωνία που τρέχει χωρίς νόημα δεν προχωρά.

Απλώς ξεχνά ποια είναι.