Σε μια δημοκρατία, όσοι ασκούν δημόσια εξουσία ή επιδιώκουν να την ασκήσουν οφείλουν να υπηρετούν το σύνολο της κοινωνίας, όχι να λειτουργούν ως εκπρόσωποι οποιασδήποτε μορφής φανατισμού. Αυτό ισχύει για βουλευτές, υπουργούς, αιρετούς, δημόσιους λειτουργούς, αλλά και για κάθε πρόσωπο που διεκδικεί την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Ο φανατισμός, είτε πολιτικός, είτε αθλητικός, είτε ιδεολογικός, έχει ως βασικό χαρακτηριστικό την απώλεια της αντικειμενικής κρίσης. Ο φανατικός δεν αξιολογεί με ψυχραιμία, αντιδρά με πάθος, συχνά μεροληπτικά, και πολλές φορές αδυνατεί να διαχωρίσει το προσωπικό του συναίσθημα από το δημόσιο καθήκον. Όμως η άσκηση εξουσίας απαιτεί ακριβώς το αντίθετο: νηφαλιότητα, αμεροληψία, θεσμική υπευθυνότητα και προσήλωση στο κοινό συμφέρον.
Ένας δημόσιος λειτουργός καλείται να λαμβάνει αποφάσεις που επηρεάζουν όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, κοινωνικής θέσης ή προσωπικών προτιμήσεων. Η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς στηρίζεται στην πεποίθηση ότι οι αποφάσεις αυτές λαμβάνονται με γνώμονα τη δικαιοσύνη, τη λογική και την ισότητα απέναντι στον νόμο. Ο φανατισμός υπονομεύει αυτή την εμπιστοσύνη, καθώς γεννά υποψίες μεροληψίας, εμπάθειας και διχασμού.
Η δημοκρατία δεν χρειάζεται οπαδούς στην εξουσία. Χρειάζεται ανθρώπους με κριτική σκέψη, αυτοσυγκράτηση και βαθιά επίγνωση της ευθύνης που αναλαμβάνουν. Πρόσωπα ικανά να ακούν, να συνθέτουν, να διαφωνούν με σεβασμό και να αποφασίζουν με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, όχι την τυφλή προσήλωση σε πρόσωπα, παρατάξεις ή ομάδες.
Η πολιτική δεν είναι πεδίο οπαδικής αντιπαράθεσης. Είναι πεδίο ευθύνης, λογοδοσίας και υπηρεσίας προς την κοινωνία. Και όσοι επιθυμούν να την υπηρετήσουν οφείλουν πρώτα να αποδείξουν ότι μπορούν να θέτουν το καθήκον πάνω από το πάθος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου