Η πρόσφατη, εξοργιστική δήλωση της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, κατά την επίσκεψή της στα Σκόπια, δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη διπλωματικό ατόπημα. Αποτελεί μια ευθεία, ανιστόρητη πρόκληση και μια βάναυση προσβολή προς την ιστορική αλήθεια. «Καλωσορίζουμε τη Βόρεια Μακεδονία με την ταυτότητα και τη γλώσσα της. Πιστεύουμε ότι ο μακεδονικός πολιτισμός και η μακεδονική γλώσσα μπορούν μόνο να κάνουν την Ένωσή μας πλουσιότερη», τόλμησε να εκστομίσει η Γερμανίδα αξιωματούχος.
Η στάση αυτή της κ. φον ντερ Λάιεν είναι απολύτως απαράδεκτη. Υιοθετώντας άκριτα την προπαγάνδα ενός τεχνητού σλαβομακεδονικού εθνικισμού, επιχειρεί να νομιμοποιήσει τη διεθνή κλοπή της πολιτιστικής και ιστορικής κληρονομιάς. Η Ευρωπαία αξιωματούχος οφείλει να διδαχθεί την πραγματική, αδιαμφισβήτητη Ιστορία: η Μακεδονία δεν είναι απλώς ελληνική, η Μακεδονία είναι μόνο Ελλάδα.
Δεν υφίσταται κανένας άλλος «μακεδονικός πολιτισμός» πέρα από τον ελληνικό. Όπως μας παραδίδει ο Ηρόδοτος (Ιστορίαι, Ε, 22), οι Μακεδόνες βασιλείς συμμετείχαν κανονικά στους Ολυμπιακούς Αγώνες ακριβώς επειδή ήταν Έλληνες, καθώς ο θεσμός αυτός αποτελούσε προνόμιο αποκλειστικά και μόνο των εχόντων την ελληνική καταγωγή («...και οι άλλοι Έλληνες έμαθαν ότι αυτοί είναι Έλληνες»), υπογραμμίζοντας παράλληλα τη σαφή ελληνικότητα της δυναστείας («Ἕλληνας δὲ εἶναι τούτους τοὺς ἀπὸ Περδίκκεω γεγονότας...»).
Αυτή την αδιαίρετη εθνική και πολιτισμική πραγματικότητα επισφραγίζει ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος. Στην ιστορική επιστολή του προς τον Πέρση βασιλιά Δαρείο Γ', την οποία διασώζει ο Αρριανός (Αλεξάνδρου Ανάβασις, Β, 14, 4), ο Μακεδόνας στρατηλάτης ξεκαθαρίζει: «Οἱ ὑμέτεροι πρόγονοι ἐλθόντες εἰς Μακεδονίαν καὶ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα κακῶς ἐποίησαν ἡμᾶς... ἐγὼ δὲ τῶν Ἑλλήνων ηγεμὼν κατασταθεὶς...». Την ίδια ελληνική συνείδηση διακήρυξε παγκοσμίως και με το επίσημο ανάθημα της νίκης του στον Γρανικό, αναγράφοντας: «Ἀλέξανδρος Φιλίππου καὶ οἱ Ἕλληνες πλὴν Λακεδαιμονίων...».
Για τον αρχαίο κόσμο, η γεωγραφική ταυτότητα της περιοχής ήταν αυτονόητη· ο γεωγράφος Στράβων (Γεωγραφικά, VII, 7, 8) τη συνέπτυξε σε τέσσερις μόνο λέξεις: «Έστιν ούν Ελλάς και η Μακεδονία». Ακόμη και οι ξένοι της εποχής, όπως καταγράφει ο ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος (Ιουδαϊκή Αρχαιολογία, XI, 8, 5), αναγνώριζαν τον Αλέξανδρο ως τον Έλληνα που θα κατέλυε την περσική ισχύ («...ἕνα τῶν Ἑλλήνων καταλύσειν τὴν Περσῶν ἀρχήν...»).
Στον αντίποδα αυτής της λαμπρής ελληνικής κληρονομιάς, η επιστημονική και εθνολογική αλήθεια για το κράτος των Σκοπίων είναι αμείλικτη. Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού που σήμερα αυτοαποκαλείται «μακεδονικός» αποτελείται από σλαβικά φύλα, τα οποία εμφανίστηκαν στην περιοχή των Βαλκανίων μόλις τον 6ο και 7ο αιώνα μ.Χ. , δηλαδή σχεδόν χίλια χρόνια μετά την εποχή του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Η ιστορική επιστήμη δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες: οι κάτοικοι αυτοί είναι φορείς μιας νότιας σλαβικής εθνογένεσης. Η γλώσσα τους, όπως τεκμηριώνεται από τη διεθνή γλωσσολογία, αποτελεί ένα ιδίωμα της νότιας σλαβικής γλωσσικής οικογένειας, με βαθύτατες δομικές και λεξιλογικές συγγένειες με τη βουλγαρική. Επιπλέον, το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους του σημερινού κρατιδίου δεν ανήκε καν στο ιστορικό γεωγραφικό πλαίσιο της αρχαίας Μακεδονίας, αλλά στην αρχαία Παιονία. Συνεπώς, η προσπάθεια σύνδεσης αυτών των σλαβικών πληθυσμών με τους αρχαίους Μακεδόνες στερείται οποιασδήποτε γενετικής, ιστορικής ή πολιτισμικής βάσης, αποτελώντας ένα τεχνητό ιδεολόγημα που κατασκευάστηκε τον 20ό αιώνα για πολιτικούς λόγους.
Ωστόσο, η ρίζα αυτής της διεθνούς θρασύτητας δεν βρίσκεται μόνο στις Βρυξέλλες· βρίσκεται στο εσωτερικό της δικής μας χώρας. Η δήλωση της Προέδρου της Κομισιόν είναι ο άμεσος, δηλητηριώδης καρπός της αντεθνικής και εγκληματικής Συμφωνίας των Πρεσπών. Μιας συμφωνίας-έκτρωμα που υπογράφηκε κόντρα στη θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Είναι το Άρθρο 1, παράγραφος 3 (γ) της Συμφωνίας που παρέδωσε επισήμως τη «Μακεδονική γλώσσα» στους γείτονες, και το Άρθρο 7, το οποίο επιχείρησε τον αδιανόητο διαχωρισμό της έννοιας του «Μακεδόνα», νομιμοποιώντας τη χρήση του όρου από ένα σλαβικό φύλο που ουδεμία σχέση έχει με τον χώρο, το αίμα και τον πολιτισμό της Μακεδονίας. Αυτή η συνθηκολόγηση άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και έδωσε το δικαίωμα σε κάθε ξένο γραφειοκράτη να αναγνωρίζει «μακεδονική ταυτότητα», πατώντας πάνω στις επίσημες ελληνικές υπογραφές.
Το πιο ανησυχητικό κομμάτι αυτής της εθνικής εκκρεμότητας είναι η στάση που τήρησε διαχρονικά το εγχώριο πολιτικό προσωπικό. Η επίσημη Αθήνα, εγκλωβισμένη στην οφθαλμαπάτη του «προβλέψιμου και δεδομένου εταίρου», παρακολουθεί τις εξελίξεις με μια παθητικότητα που αγγίζει τα όρια της ανοχής. Εκείνοι που κάποτε έχτισαν πολιτικές καριέρες καταγγέλλοντας το περιεχόμενο των Πρεσπών, βρέθηκαν στη συνέχεια να το διαχειρίζονται με ευλάβεια, μετατρέποντας τη μεταπολιτευτική «συνέχεια του κράτους» σε άλλοθι αδράνειας. Η υπογραφή που έβαλε τη σφραγίδα της στην παραχώρηση της γλώσσας και της ταυτότητας δεν βρήκε ποτέ απέναντί της τη στιβαρή θεσμική αντίσταση που απαιτούσαν οι περιστάσεις, αλλά μια σιωπηρή αποδοχή των τετελεσμένων.
Αντί για μια άμεση, τεκμηριωμένη απάντηση στην κ. φον ντερ Λάιεν και τη χρήση των νόμιμων διπλωματικών εργαλείων (συμπεριλαμβανομένης της αυστηρής σύνδεσης της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης των Σκοπίων με τον απόλυτο σεβασμό της ιστορικής αλήθειας) επιλέγεται η οδός των χαμηλών τόνων. Είναι προφανές ότι οι δημόσιες σχέσεις και οι ισορροπίες εντός των Βρυξελλών ιεραρχούνται υψηλότερα από την ανάγκη να καταστεί σαφές στη διεθνή κοινότητα ένα θεμελιώδες αξίωμα: η Μακεδονία δεν αποτελεί ένα διαπραγματεύσιμο γεωγραφικό μέγεθος, αλλά μια αδιαίρετη ιστορική πραγματικότητα που ταυτίζεται αποκλειστικά με τον ελληνισμό. Η Μακεδονία είναι μόνο Ελλάδα και κάθε άλλη εκδοχή αποτελεί πολιτικό παράδοξο.
Η Ιστορία, ωστόσο, δεν παραγράφεται με διπλωματικές αβροφροσύνες, ούτε νομιμοποιείται από την ένοχη απάθεια των εκπροσώπων μας. Σε μια εποχή που η κρατική διπλωματία υποχωρεί, η ευθύνη για τη διατήρηση της εθνικής αυτοσυνειδησίας μετατοπίζεται στην ίδια την κοινωνία των πολιτών, στην πνευματική ηγεσία και στους θεσμούς του τόπου. Η νηφάλια αλλά ανυποχώρητη εγρήγορση των Ελλήνων απέναντι στην παραποίηση της ταυτότητάς μας δεν είναι ζήτημα στείρου συναισθηματισμού· είναι πράξη ορθολογισμού και αυτοσεβασμού. Η ανοχή στην παραχάραξη ισοδυναμεί με συνένοχη σιωπή. Αν το πολιτικό σύστημα αδυνατεί ή αρνείται να χαράξει τις απαραίτητες κόκκινες γραμμές, η ίδια η κοινωνία οφείλει, μέσα από τη θεσμική και δημόσια στάση της, να καταστήσει σαφές ότι η ιστορική αλήθεια δεν τελεί υπό διαπραγμάτευση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου